ایرنا نوشت، ارومیه شهری که در سال‌های اخیر با رشد جمعیت و گسترش افقی مواجه بوده، حالا بیش از هر زمان دیگری زیر فشار مشکلات حمل‌ونقل شهری قرار گرفته است که دو کلیدواژه «فرسودگی وسایل نقلیه عمومی» و «کمبود خطوط تاکسی و اتوبوس» به‌خوبی آن را توصیف می‌کنند.

در حال حاضر ناوگان حمل‌ونقل عمومی ارومیه با چالش‌های جدی روبه‌روست. بسیاری از اتوبوس‌ها، به‌ویژه در بخش خصوصی عمر بالایی دارند و فرسودگی آن‌ها نه‌تنها کیفیت خدمات را کاهش داده، بلکه باعث نارضایتی گسترده شهروندان نیز شده است. این اتوبوس‌ها اغلب فاقد استانداردهای لازم رفاهی هستند که خرابی‌های مکرر، تأخیر در حرکت و آلودگی بیشتر هوا از پیامدهای مستقیم این وضعیت به شمار می‌رود.

در کنار این مسئله، کمبود خطوط تاکسی و اتوبوس نیز به یکی از معضلات اصلی شهر تبدیل شده است. بسیاری از مناطق، به‌ویژه در حاشیه شهر، از دسترسی مناسب به حمل‌ونقل عمومی محروم هستند. تمرکز تاکسی‌ها در مرکز شهر باعث شده ساکنان محلات دورتر برای جابه‌جایی روزمره با مشکلات جدی مواجه شوند. این عدم توازن در توزیع خدمات، عملاً عدالت شهری را زیر سؤال برده است.

افزایش اخیر ۶۰ درصدی کرایه تاکسی‌ها نیز بر پیچیدگی اوضاع افزوده است. رانندگان تاکسی از کاهش مسافر و افت درآمد گلایه دارند و معتقدند این افزایش باعث شده مردم کمتر از تاکسی استفاده کنند. در مقابل، شهروندان می‌گویند هزینه‌های رفت‌وآمد به‌قدری بالا رفته که ناچارند به گزینه‌های دیگری فکر کنند، گزینه‌هایی که اغلب به استفاده بیشتر از خودروهای شخصی ختم می‌شود.

همین روند ارومیه را به سمت افزایش استفاده از خودروهای شخصی سوق داده است. امروزه در برخی خانواده‌ها داشتن بیش از یک خودرو به امری عادی تبدیل شده که مستقیماً به افزایش حجم ترافیک شهری انجامیده است. خیابان‌های اصلی شهر در بسیاری از ساعات روز با ترافیک سنگین مواجه هستند و این مسئله علاوه بر اتلاف وقت شهروندان، به افزایش مصرف سوخت و آلودگی هوا نیز دامن زده است.

کارشناسان حوزه شهری معتقدند که بی‌توجهی به توسعه و نوسازی ناوگان حمل‌ونقل عمومی، یکی از عوامل اصلی شکل‌گیری این وضعیت است. در حالی که بسیاری از شهرهای کشور طی سال‌های گذشته به سمت بهبود زیرساخت‌های حمل‌ونقل عمومی حرکت کرده‌اند، ارومیه همچنان با کمبود جدی در این حوزه مواجه است. نبود برنامه‌ریزی منسجم برای افزایش خطوط اتوبوسرانی و ساماندهی تاکسی‌ها، این بحران را تشدید کرده است.

در این میان وعده ساخت مترو در ارومیه، اگرچه در نگاه اول امیدوارکننده به نظر می‌رسد اما از دید بسیاری از کارشناسان، در شرایط فعلی بیشتر شبیه یک چشم‌انداز بلندمدت و نه راه‌حلی فوری است. اجرای چنین پروژه‌ای نیازمند منابع مالی کلان، زیرساخت‌های گسترده و زمان طولانی است، در حالی که مشکلات کنونی شهر، نیازمند اقدامات فوری و عملیاتی هستند.

به باور نگارنده، راهکارهای کوتاه‌مدت مانند نوسازی ناوگان اتوبوسرانی، افزایش تعداد اتوبوس‌ها، توسعه خطوط جدید، و توزیع عادلانه تاکسی‌ها در سطح شهر می‌تواند تا حد زیادی از فشار موجود بکاهد. همچنین استفاده از سیستم‌های حمل‌ونقل هوشمند و نظارت دقیق بر نرخ کرایه‌ها، از دیگر اقداماتی است که می‌تواند به بهبود وضعیت کمک کند.

در نهایت آنچه امروز در ارومیه مشاهده می‌شود، نتیجه سال‌ها کم‌توجهی به زیرساخت‌های حمل‌ونقل عمومی است. ادامه این روند نه‌تنها کیفیت زندگی شهروندان را کاهش می‌دهد، بلکه هزینه‌های اقتصادی و زیست‌محیطی سنگینی را نیز به شهر تحمیل خواهد کرد.

در عین‌حال این موضوع را باید مدنظر داشت که حل مشکلات فعلی، نیازمند تصمیم‌گیری‌های فوری، برنامه‌ریزی دقیق و اقدام عملی از سوی مسئولان شهری است.