حضور حماسی مردم آذربایجان غربی در روز قدس

ديار اقوام واديان بار ديگر جلوه زيبايي از غيرت خود را به نمايش گذاشته و به دور از هرگونه تفاوت‌هاي قومي و نژادي و مذهبي در اعتراض و ابراز انزجار نسبت به رژيم کودک کش صهيونيستي فرياد مرگ بر اسراييل سر داده و بار ديگر ميثاقي دوباره با مردم مظلوم فلسطين و غزه بستند.
روز جمعه از آغازين ساعات صبح هنوز ساعاتي مانده به زمان راهپيمايي مرد و زن ، پير و جوان و بزرگ و کوچک در حاليکه تمثال مبارک رهبرشهيد، مقام معظم رهبري و پرچم کشور به اهتزاز در آورده بودند عازم مکان راهپيمايي شده و فرياد مرگ بر آمريکا و اسرائيل ومنافق سر مي‌دادند.
آنان بي محابا بدون هيچ ترس و واهمه اي آمده بودند؛ اين را از صحبت هايشان مي شد فهميد و چه زيبا مي‌گفتند: چرا بايد بترسيم؟ ما خون مي دهيم‌، فرزندانمان را مي دهيم اما خاک نمي دهيم و تسليم نمي شويم. دشمن بايد بداند ملت ايران از راه امام شهيد خود باز نخواهد ماند و همچنان اين مسير را ادامه خواهد داد.
جوانان جلوه خاصي به اين راهپيمايي بخشيده بودند آنان بيرق به دست و چفيه بردوش در وسط راهپيمايي کنندگان پرچم ها را به اهتزاز در آورده و عشق خود را به وطن نشان مي دادند.
آنان مي گفتند آمده ايم‌ تا نفرت خود را از رژيم صهيونيستي نشان دهيم و هرچه در توان داريم بر سرش فرياد بزنيم و بگوييم راه شهيدان و فرماندهان ما خالي نمي ماند از پس هر شهيد هزاران هزار فرمانده بلند مي شود و دشمن را بر زمين مي زند.
تصاوير شهداي اخير در حاليکه در دست مادران و خواهران و پدرانشان بود چهره ديگري به اين حضور داده بود؛هرکدام از تصاوير به تنهايي گواه روشني بر دروغين بودن ادعاهاي دروغين مدعيان حقوق بشر و سند گوياي جنايات سلطه گران زمان بود.
مادران شهدا در ميان اشک و بغض با مشت هاي گره کرده فرياد مرگ بر اسرائيل و آمريکا سر داده و قسم ياد مي کردند که تا آخر ايستاده ايم و تا نابودي اين غده سرطاني ذره اي عقب نخواهيم نشست.آنان اگرچه داغدار عزيزانشان بودند اما با اقتدار براي دفاع از وطن به دشمن هشدار مي دادند از مادر قد خميده گرفته تا مادران جوان.
و در سوي ديگر اين حضور، اقليت هاي ديني اعم از آشوري و ارمني بار ديگر حاضر شده و همپاي برادران خود فرياد مرگ بر دشمن سر مي دادند.
هموطنان مسيحي با جان و دل از فراق رهبر شهيد گفته و اظهار اميدواري مي کردند که دشمن هرگز به مقصد نخواهد رسيد؛ او فکر مي کرد خيابان‌ها خالي از حضور مردم خواهد بود اما تصور او نتيجه اي نداد و برخلاف خيال خام او خيابانها بيشتر از هرسال شاهد قدم‌هاي مردم ظلم ستيز ايران بويژه آذربايجان غربي شدند.
علماي اهل سنت نيز همچون هميشه صحنه را خالي نکرده و با اقتدار آمده بودند؛ آنان اين روز را ابتکار بي‌نظير امام راحل دانسته و مي گفتند اين روز، يادگار ماندگار امام‌راحل(ره) است و شکوه آن دشمن را به کما خواهد برد.
علماي اهل سنت اظهار مي‌کردند که اين روز و اين حضور به رژيم صهيونسيتي و آمريکا فرمان عقب نشيني داده و به آنها مي فهماند ايراني هرگز از آرمانهاي انقلاب دست بر نخواهد داشت.
آري 22 اسفند ماه1404 برگ زرين ديگري بر تاريخ پر فراز و نشيب آذربايجان غربي بويژه اروميه افزوده شد و در يوم الله ديگري از پاي نايستاد و تابلوي اتحاد و همدلي در برابر دشمن را به تصوير کشيد و ثابت کرد فتنه هايي چون تجزيه طلبي و اختلاف افکني در ميان مردم اين ديار راه به جايي نخواهد برد آنها از نسل باکري ها و اميني ها و هزاران هزار شهيد هستند که مردانه براي سرافرازي وطن مبارزه کردند.
و پيامي محکم نيز به رژيم کودک کش صهيونيستي و آمريکا دادند که ايران و ايراني همواره در برابر ظلم ايستاده و خواهد ايستاد و اين بار نيز با حضور خود يکبار ديگر به مردم فلسطين نداد داد که پشتيبان آنان بوده و خواهند بود.